प्रेम हा एक गहन आणि अनकळलेला अनुभव असतो. आपल्या हृदयात असलेल्या भावना कधी दुसऱ्या व्यक्तीपर्यंत पोहोचत नाहीत. आपण ज्या व्यक्तीवर प्रेम करतो, त्या व्यक्तीला आपले प्रेम कधी कळत नाही. आपले हृदय त्या प्रेमात झेप घेते, पण समोरच्याचे पाऊल कधी वळत नाही.
कधी कधी आपली भावना अशी असते की, आपण त्या व्यक्तीची वाट पाहतो, त्या व्यक्तीचे पाऊल वळण्याची आशा करत राहतो. पण त्यावेळी, आपली आत्मा एकट्या संघर्षात अडकलेली असते. आपला प्रिय एक कदम पुढे येईल अशी अपेक्षा ठेवताना, आपल्याला दुःखाची वेदना सहन करावी लागते.
“तुझं पाऊल कधी वळलंच नाही” हे वाक्य खूप गहन आहे. यामध्ये त्या व्यक्तीच्या समजुतीचा अभाव, आपल्या भावनांबद्दलच्या कधी न होणाऱ्या प्रतिसादाची वेदना आहे. आणि हे सर्व नंतर, प्रेमाच्या सामर्थ्याला जपण्याचा एक सोयीचा मार्ग बनतो. आपली प्रेमाची वाट एकट्याने चालली तरी, आपण त्यामध्ये हिम्मत आणि संयम शोधतो.
हे असं एकतर्फी प्रेम अनेकदा आपल्याला अशा वळणावर नेऊन ठेवते, जिथे आपला विश्वास हळू हळू कमी होतो, आणि आपली आत्मस्मिता पण वेगळ्या धुंदमध्ये वावरण्याची शारीरिक व मानसिक तयारी घेते. अशावेळी आपल्याला विचार येतो की, प्रेम ही एक सुंदर गोष्ट आहे. कधी कधी आपल्याला प्राप्त होणारे प्रेम अप्रत्यक्ष आणि अनकली असते, आणि त्या प्रेमात आपल्याला आपला स्वतःचा आत्मविश्वास पुन्हा निर्माण करावा लागतो.
प्रेमाच्या सर्व दु:खांमधून एक शिकवण येते — आपण कुठे थांबू नये. आपला आत्मविश्वास कधीही कमी होऊ नये. हे अनकली प्रेम आपल्याला दुसऱ्याच्या हृदयापर्यंत पोहोचण्यासाठी एक ताकद बनवते, पण त्याच वेळेस आपल्याला स्वतःच्या अस्तित्वाची महत्त्वाची शिकवण देखील मिळवते.
जीवनात कधी कधी आपले प्रेम आपल्यापासून लांब जाऊन दुसऱ्या वाटेने जातं, पण त्याच प्रेमाला कधी थांबवू नका. त्याची आपल्याला नक्कीच जागा मिळेल, फक्त विश्वास आणि संयम राखावा लागतो. प्रेमासाठी हवं असलेलं समजून घेणं आणि मान्य करणं हे महत्त्वाचं आहे.
आणि त्याचप्रमाणे, ज्या व्यक्तीला आपले प्रेम कळत नाही, त्याच्या ऐवजी स्वतःवर प्रेम करा आणि स्वतःला जाणून घ्या. जीवनाच्या वेगवेगळ्या टप्प्यांवर आपल्याला अनेक संघर्षांची आणि अनुभवांची संधी मिळते, पण आपला मार्ग जो तुमच्याशी योग्य असतो, तो कधीही सोडू नका.
